Welkom bij The Burn-out Factory!
Bijnamen die advocaten aan hun kantoor geven: hoe serieus moeten we die typeringen nemen?
Eerst even wat cynische en soms grappige voorbeelden:
· The Hunger Games – iedereen vecht voor zijn eigen positie.
· De Zuidas Zoo – de sterkste overleeft.
· The 24/7 Club – altijd bereikbaar en beschikbaar.
· The Partner Playground – partners bepalen de regels en spelen hun eigen spel.
· The Burn-out Factory – mensen worden opgebrand.
· The Meat Grinder – je wordt vermalen.
· The Shark Tank – een cultuur van competitie en afrekening.
· The Cult – absolute loyaliteit aan de partners.
· The Golden Cage – aantrekkelijk salaris, maar altijd aan het werk.
· The Boiler Room – agressieve prestatiecultuur.
· Trauma Chambers – cynische verwijzing naar de ervaring van medewerkers.
· The Ego Empire – grote ego's, weinig ruimte voor andere meningen.
· The Yes-Men Society – tegenspraak wordt niet gewaardeerd.
· The Fear Factory – angst is een belangrijk sturingsinstrument.
Natuurlijk zijn dit karikaturen. En gelukkig zijn er genoeg kantoren waar het tegenwoordig echt leuk is om te werken.
Maar toch kun je je afvragen: wat vertellen deze bijnamen ons eigenlijk?
Dat jonge advocaten zich soms niet gezien of gehoord voelen. Dat er sprake kan zijn van een afreken- of angstcultuur. Dat prestaties en declarabele uren belangrijker zijn dan mensen. En dat psychologische veiligheid, autonomie en goed leiderschap niet altijd vanzelfsprekend zijn.
En dat past precies in het debat over veiligheid, leiderschap en behoud van talent. Geen nieuw debat, maar wel een debat dat herhaalde aandacht verdient.
Je kunt als kantoor veel geld en energie investeren in het aantrekken van talent, maar tegelijkertijd vergeten dat je soms zelf de belangrijkste reden bent waarom datzelfde talent weer vertrekt.
Wie talent wil aantrekken én behouden, moet verder kijken dan een goed salaris, interessante dossiers en een mooie kantoorlocatie. Het gaat vooral ook om de cultuur waarin jonge professionals dagelijks moeten functioneren.
De ruimte om fouten te maken, je uit te spreken, vragen te stellen en je te ontwikkelen. Een cultuur waarin je als mens serieus wordt genomen en niet alleen een verdienmodel bent.
En laten we eerlijk zijn: een cultuur wordt niet bepaald door een gelikte website of een jaarlijkse bijeenkomst over sociale veiligheid.
Cultuur wordt gevormd door het dagelijkse gedrag van de leiders. Door wat ze doen, maar vooral ook door wat ze NIET doen en tolereren.
Misschien moet je als kantoor eens aan je medewerkers vragen welke bijnaam zij het kantoor zouden geven. En vervolgens vooral goed luisteren naar het antwoord.
Want misschien is The Burn-out Factory wel helemaal geen cynische grap. Maar een behoorlijk accurate beschrijving van je organisatie.